‫معرفی پروتکل زمینه مدل (Model Context Protocol - MCP) در برنامه‌نویسی و توسعه با NET.

1. میزبان‌ها (Hosts): برنامه‌هایی مانند محیط‌های توسعه یکپارچه (IDEs) یا ابزارهای هوش مصنوعی که نیاز به دسترسی به داده‌های خارجی دارند.
2. کلاینت‌ها (Clients): واسطه‌هایی که ارتباط یک‌به‌یک با سرورها را برقرار می‌کنند و درخواست‌ها را مدیریت می‌کنند.
3. سرورها (Servers): برنامه‌های سبک که قابلیت‌های خاصی مانند دسترسی به فایل‌ها، پایگاه داده‌ها، یا APIها را از طریق پروتکل MCP ارائه می‌دهند.

• استانداردسازی: با استفاده از MCP، دیگر نیازی به ساخت اتصال‌های سفارشی برای هر منبع داده نیست. یک سرور MCP می‌تواند چندین ابزار را مدیریت کند و به‌صورت خودکار قابلیت‌های خود را به کلاینت اعلام کند.
• امنیت: این پروتکل امکان اعمال محدودیت‌های دسترسی و کنترل‌های امنیتی را فراهم می‌کند، که برای برنامه‌های سازمانی در NET. حیاتی است.
• مقیاس‌پذیری: توسعه‌دهندگان می‌توانند سرورهای جدید را به‌راحتی اضافه کرده و اکوسیستم MCP را گسترش دهند، بدون اینکه نیاز به بازنویسی کدهای موجود باشد.
• ادغام با اکوسیستم مایکروسافت: MCP با ابزارهایی مانند Copilot Studio و Azure AI Foundry سازگار است و از SDKهای رسمی NET. پشتیبانی می‌کند.

• NET 9.0 یا نسخه بالاتر
• نصب بسته NuGet با دستور:

dotnet add package ModelContextProtocol --version 0.1.0-preview.1.25171.12

dotnet new console -n MCPServer
cd MCPServer

using McpDotNet.Protocol.Transport;
using McpDotNet.Protocol.Types;
using McpDotNet.Server;
using Microsoft.Extensions.Logging.Abstractions;

McpServerOptions options = new()
{
    ServerInfo = new() { Name = "MyServer", Version = "1.0.0" },
    Capabilities = new()
    {
        Tools = new()
        {
            ListToolsHandler = async (request, cancellationToken) =>
            {
                return new ListToolsResult()
                {
                    Tools = [
                        new Tool()
                        {
                            Name = "echo",
                            Description = "پیام ورودی را بازتاب می‌دهد.",
                            InputSchema = new JsonSchema()
                            {
                                Type = "object",
                                Properties = new Dictionary<string, JsonSchemaProperty>()
                                {
                                    ["message"] = new JsonSchemaProperty()
                                    {
                                        Type = "string",
                                        Description = "ورودی برای بازتاب."
                                    }
                                }
                            },
                        }
                    ]
                };
            },
            CallToolHandler = async (request, cancellationToken) =>
            {
                if (request.Params?.Name == "echo")
                {
                    if (request.Params.Arguments?.TryGetValue("message", out var message) is not true)
                    {
                        throw new McpServerException("پارامتر 'message' یافت نشد.");
                    }
                    return new CallToolResponse()
                    {
                        Content = [new Content() { Text = $"بازتاب: {message}", Type = "text" }]
                    };
                }
                throw new McpServerException($"ابزار ناشناخته: '{request.Params?.Name}'");
            },
        }
    },
};

await using IMcpServer server = McpServerFactory.Create(new StdioServerTransport("MyServer"), options);
await server.StartAsync();
await Task.Delay(Timeout.Infinite);

• تنظیمات سرور: شیء McpServerOptions اطلاعات سرور و قابلیت‌های آن را تعریف می‌کند.
• ابزارها: تابع ListToolsHandler ابزارهای موجود (در اینجا "echo") را فهرست می‌کند، و CallToolHandler منطق اجرای ابزار را پیاده‌سازی می‌کند.
• حمل‌ونقل: از StdioServerTransport برای ارتباط از طریق ورودی/خروجی استاندارد استفاده شده است، اما MCP از HTTP و Server-Sent Events نیز پشتیبانی می‌کند.
• اجرا: سرور تا زمان توقف توسط کلاینت به‌صورت نامحدود اجرا می‌شود.

npx @modelcontextprotocol/inspector dotnet run

• مدیریت خطا: همیشه از CancellationToken برای مدیریت صحیح خطاها و زمان‌بندی استفاده کنید.
• گسترش‌پذیری: می‌توانید ابزارهای پیچیده‌تری مانند دسترسی به پایگاه داده یا APIهای خارجی اضافه کنید.
• امنیت: در محیط‌های عملیاتی، از مکانیزم‌های احراز هویت مانند OAuth 2.0 استفاده کنید.