‫مقایسه پیاده‌سازی جنریک‌ها در سی‌شارپ و جاوا

public class GenericList<T>
{
    private T[] items = new T[10];
    private int count = 0;

    public void Add(T item)
    {
        if (count < items.Length)
        {
            items[count] = item;
            count++;
        }
    }

    public T Get(int index)
    {
        return items[index];
    }
}

GenericList<int> intList = new GenericList<int>();
intList.Add(42);
Console.WriteLine(intList.Get(0)); // خروجی: 42

public class GenericRepository<T> where T : class, new()
{
    public T Create()
    {
        return new T();
    }
}

public class GenericList<T> {
    private T[] items = (T[]) new Object[10];
    private int count = 0;

    public void add(T item) {
        if (count < items.Length) {
            items[count] = item;
            count++;
        }
    }

    public T get(int index) {
        return items[index];
    }
}

GenericList<Integer> intList = new GenericList<>();
intList.add(42);
System.out.println(intList.get(0)); // خروجی: 42

public class GenericRepository<T extends Number> {
    public T process(T value) {
        return value;
    }
}

• سی‌شارپ: به دلیل ریفیکیشن، نسخه‌های جداگانه‌ای از کد برای هر نوع داده تولید می‌شود که باعث بهبود عملکرد در زمان اجرا می‌شود. اما این ممکن است حجم کد نهایی را افزایش دهد.
• جاوا: ایریژر باعث تولید کد عمومی‌تر می‌شود که حجم کمتری دارد، اما ممکن است به دلیل کست‌های مکرر، عملکرد کمی ضعیف‌تر باشد.

• سی‌شارپ: محدودیت‌های پیشرفته‌تر (مانند new() یا struct) و پشتیبانی از متدهای جنریک مستقل از کلاس.
• جاوا: پشتیبانی از وایلدکارد (Wildcard) مانند <? extends T> و <? super T> که برای کار با انواع مرتبط مفید است.