در این مقاله، روش انتخاب پایگاه داده مناسب بین پایگاه دادههای رابطهای (مانند SQL Server و PostgreSQL) و NoSQL (مانند MongoDB و DynamoDB) در پروژههای واقعی .NET و ابری توضیح داده شده است. نویسنده بر این باور است که انتخاب پایگاه داده نباید بر اساس نمودارهای ERD اولیه باشد، بلکه باید با در نظر گرفتن محدودیتهای موجود، مهارتهای توسعهدهندگان، هزینههای ابری و تغییرات مداوم نیازمندیها انجام شود.
پایگاه دادههای رابطهای زمانی مناسب هستند که روابط پیچیده بین دادهها وجود داشته باشد، نیاز به کوئریهای JOIN، گروهبندی یا محدودیتها باشد و تضمین ACID ضروری باشد. در مقابل، پایگاه دادههای NoSQL برای دادههای شبیه به سند، دادههای تودرتو یا دادههایی که در هر رکورد متفاوت هستند، مناسبترند و امکان تغییر طرحواره بدون نیاز به مهاجرت را فراهم میکنند.
نویسنده تاکید میکند که انتخاب پایگاه داده باید بر اساس نیازهای خاص پروژه و با در نظر گرفتن تجربیات گذشته انجام شود.
مشاهده مطلب اصلی