این مقاله به بررسی روشی عملی برای ساخت سیستم طراحی بر پایه Blazorise میپردازد. هدف از این سیستم، ایجاد یک زبان بصری مشترک برای تیمهای محصولی است که از آن برای توسعه برنامههای مختلف استفاده میکنند، بدون اینکه نیاز به بحث و بررسی هر انتخاب رنگ یا فاصله باشد.
این رویکرد بر اساس یک مدل لایهای استوار است که شامل سه لایه اصلی میشود: Foundation (توکنهای طراحی، متغیرهای CSS سراسری، قوانین تایپوگرافی)، Core components (پیچیدگیهای Blazorise primitives)، و Product compositions (چیدمانها و جریانهای قابل استفاده مجدد). جداسازی این لایهها از بروز مشکلات رایج مانند دور زدن سیستم توسط تیمها یا ایجاد یک سیستم بیش از حد انعطافپذیر که منجر به عدم ثبات میشود، جلوگیری میکند.
برای تیمهای محصول، ایجاد wrapperهای (پیچیدگیهای) ساده و استاندارد ضروری است. به عنوان مثال، یک AppButton میتواند اندازه، رنگ، وضعیت بارگذاری و پیوندهای تحلیلی را متمرکز کند. این wrapperها به عنوان پیشفرض برای اکثر تیمها عمل میکنند و در عین حال برای موارد خاص انعطافپذیر باقی میمانند. همچنین، تعریف کامپوننتهای سطح بالاتر که زبان دامنه را رمزگذاری میکنند، مانند EmptyState که چیدمان و فاصله را استاندارد میکند، در حالی که به تیمها اجازه میدهد پیامها و اقدامات خود را وارد کنند، بسیار مهم است.
ایجاد wrapperهای (پیچیدگیهای) دارای دیدگاه (opinionated) به این معنی است که تصمیماتی که تیمها نباید تکرار کنند را رمزگذاری میکند، در حالی که فضای کافی برای نیازهای خاص محصول را فراهم میکند. این رویکرد به تیمهای محصول کمک میکند تا سرعت خود را افزایش دهند بدون اینکه انسجام را از دست بدهند. در نهایت، این مقاله بر اهمیت ساخت سیستمهای طراحی که هم نظر داشته باشند و هم انعطافپذیر باشند، تاکید میکند.
مشاهده مطلب اصلی