نگاهی به مزایا و معایب Xamarin.Android
نویسنده: محسن دلاوری
تاریخ: ۱۳۹۴/۱۰/۲۸ ۲۱:۵۰
آدرس: www.dntips.ir
| مطالب | ۳۶۹۴ |
| نویسندگان | ۲۷۶ |
| گروههای مطالب | ۱۰۲۴ |
| نقشههای راه | ۱۱۹ |
| دورهها | ۱۴ |
| اشتراکها | ۱۷۹۱۴ |
واقعیت این هست که برای چنین برنامهی کوچکی، 15مگابایت حجم زیادی به حساب میآید. بیشتر این حجم به دلیل کتابخانهی کلاسهای پایه (BCL) میباشد که شامل mscorlib.lib، system و Mono.Android هستند. این کلاسها کامپوننتهایی را که برنامهی ما برای اجرا به آنها احتیاج دارند، فراهم میکنند. البته واقعیت این است که برنامهی ما از تمام این امکانات استفاده نمیکند و میتوان از خیلی از آنها صرف نظر کرد.
وقتی شما برنامهای را برای توزیع آماده میکنید، Xamarin پروسهای را که به Linking معروف است، اجرا میکند. در این پروسه کدهایی که استفاده نشدهاند حذف میشوند. به این ترتیب حجم کدهای برنامه را کاهش میدهند. در واقع بخشهایی از BCL را که استفاده نکردهایم از Package نهایی حذف میکند. برای مثال پروژهی "Hello Word"را در نظر بگیرید (پروژهی پیش فرض). به دلیل آنکه ما از کلاسهای خاصی استفاده نکردهایم، مقدار زیادی از کدهای بلااستفادهی BCL حذف میشوند. تصویر زیر حجم برنامه را مشخص میکند:
چه زمانی از Xamarin.Forms استفاده کنیم:
یکی از راههای ایجاد برنامههای بومی برای اندروید و iOS، استفاده از Xamarn.Android و Xamarin.iOS است. راه دیگر آن Xamarin.Forms است که بیشترین قابلیت اشتراک UI را دارا میباشد. در Xamarin.Forms ما میتوانیم از XAML برای ایجاد UI استفاده کنیم. اما کی بهتر است از آن استفاده کنیم و چه وقت خوب نیست؟
مواردی که بهتر است از Xamarin.Forms استفاده کنیم:
مواردی که بهتر است از Xamarin.Forms استفاده نکنیم: