www.dntips.ir
مطالب ۳۶۹۴
نویسندگان ۲۷۶
گروه‌های مطالب ۱۰۲۴
نقشه‌های راه ۱۱۹
دوره‌ها ۱۴
اشتراک‌ها ۱۷۹۱۴
عنوان:

‫Blazor 5x - قسمت چهارم - مبانی Blazor - بخش 1 - Data Binding


نویسنده: وحید نصیری
تاریخ: ۱۳۹۹/۱۲/۱۰ ۱۵:۱۰
آدرس: www.dntips.ir
عنوان می‌شود که HTML over Web socket آینده‌ی توسعه‌ی برنامه‌های وب است و این آینده هم اکنون توسط Blazor Server در دسترس است. در این مدل توسعه، ابتدا یک اتصال SignalR برقرار شده و سپس تمام تعاملات بین سرور و کلاینت، از طریق همین اتصال که عموما web socket است، مدیریت می‌شود. به همین جهت در ادامه قصد داریم یک پروژه‌ی Blazor Server را تکمیل کنیم. پس از آن یک پروژه‌ی Blazor WASM را نیز بررسی خواهیم کرد. بنابراین هر دو مدل توسعه‌ی برنامه‌های Blazor را پوشش خواهیم داد. برای این منظور در ابتدا مبانی Blazor را بررسی می‌کنیم که در هر دو مدل یکی است.


تعریف مدل برنامه

در همان پروژه‌ی خالی Blazor Server که در قسمت دوم با دستور dotnet new blazorserver ایجاد کردیم، پوشه‌ی Models را افزوده و کلاس BlazorRoom را در آن تعریف می‌کنیم:
namespace BlazorServerSample.Models
{
    public class BlazorRoom
    {
        public int Id { set; get; }

        public string Name { set; get; }

        public decimal Price { set; get; }

        public bool IsActive { set; get; }
    }
}
سپس برای اینکه مدام نیاز به تعریف فضای نام آن در فایل‌های مختلف razor. برنامه نباشد، به فایل Imports.razor_ مراجعه کرده و سطر زیر را به انتهای آن اضافه می‌کنیم:
@using BlazorServerSample.Models
برنامه را نیز توسط دستور dotnet watch run اجرا می‌کنیم.


Data binding یک طرفه

در ادامه به فایل Pages\Index.razor مراجعه کرده و منهای سطر اول مسیریابی آن، مابقی محتوای آن‌را حذف می‌کنیم. در اینجا می‌خواهیم مقادیر نمونه‌ای از شیء BlazorRoom را نمایش دهیم. به همین جهت این شیء را در قسمت code@ فایل razor جاری (همانند نکات قسمت قبل)، ایجاد می‌کنیم:
@page "/"

<h2 class="bg-light border p-2">
    First Room
</h2>
Room: @Room.Name
<br/>
Price: @Room.Price

@code
{
    BlazorRoom Room = new BlazorRoom
    {
        Id = 1,
        Name = "Room 1",
        IsActive = true,
        Price = 499
    };
}
در اینجا در ابتدا شیء Room را در قسمت قطعه کد فایل razor جاری ایجاد کرده و سپس اطلاعات آن‌را با استفاده از زبان Razor نمایش داده‌ایم.


 به این روش نمایش اطلاعات، one-way data-binding نیز گفته می‌شود. اما چطور می‌توان یک طرفه بودن آن‌را متوجه شد؟ برای این منظور یک text-box را نیز در ذیل تعاریف فوق، به صورت زیر اضافه می‌کنیم که مقدارش را از Room.Price دریافت می‌کند:
<input type="number" value="@Room.Price" />
اکنون اگر این مقدار را تغییر دهیم، عدد جدید قیمت اتاق، به خاصیت Room.Price منعکس نمی‌شود و تغییری نمی‌کند:



Data binding دو طرفه

اکنون می‌خواهیم اگر مقدار ورودی Room.Price توسط text-box فوق تغییر کرد، نتیجه‌ی نهایی، به خاصیت متناظر با آن نیز اعمال شود و تغییر کند. برای این منظور فقط کافی است ویژگی value را به bind-value@ تغییر دهیم:
<input type="number" @bind-value="@Room.Price" />
ویژگی bind-value@ سبب برقراری data-binding دو طرفه می‌شود. یعنی در ابتدا مقدار اولیه‌ی خاصیت Room.Price را نمایش می‌دهد. در ادامه‌ی اگر کاربر، مقدار این text-box را تغییر داد، نتیجه‌ی نهایی را به خاصیت Room.Price نیز اعمال می‌کند و همچنین این تغییر، سبب به روز رسانی UI نیز می‌شود؛ یعنی در جائیکه پیشتر مقدار اولیه‌ی Room.Price را نمایش داده بودیم، اکنون مقدار جدید آن نمایش داده خواهد شد:


البته اگر برنامه را اجرا کنیم، با تغییر مقدار text-box، بلافاصله تغییری را مشاهده نخواهیم کرد. برای اعمال تغییرات نیاز خواهد بود تا در جائی خارج از text-box کلیک و focus را به المانی دیگر منتقل کنیم. اگر می‌خواهیم همراه با تایپ اطلاعات درون text-box، رابط کاربری نیز به روز شود، می‌توان bind-value را به یک رخداد خاص، مانند oninput متصل کرد. حالت پیش‌فرض آن onchange است:
<input type="number" @bind-value="@Room.Price" @bind-value:event="oninput" />
اکنون اگر برنامه را اجرا کرده و درون text-box اطلاعاتی را وارد کنیم، بلافاصله UI نیز به روز رسانی خواهد شد.
لیست کامل رخ‌دادها را در اینجا می‌توانید مشاهده کنید. برای مثال برای یک المان input، دو رخداد onchange و oninput قابل تعریف هستند.

یک نکته: در حین کار با bind-value@، نیازی نیست مقدار آن با @ شروع شود. یعنی ذکر "bind-value="Room.Price@ نیز کافی است.


تمرین 1 - خاصیت IsActive یک اتاق را به یک checkbox متصل کرده و همچنین وضعیت جاری آن‌را نیز در یک برچسب نمایش دهید.

در اینجا می‌خواهیم مقدار خاصیت Room.IsActive را توسط یک اتصال دو طرفه، به یک checkbox متصل کنیم:
<input type="checkbox" @bind-value="Room.IsActive"  />
<br/>
This room is @(Room.IsActive? "Active" : "Inactive").
با استفاده از bind-value@، وضعیت جاری خاصیت Room.IsActive را به یک checkbox متصل کرده‌ایم. همچنین در ادامه توسط یک عبارت شرطی، این وضعیت را نمایش داده‌ایم.


بار اولی که برنامه نمایش داده می‌شود، هر چند مقدار IsActive بر اساس مقدار دهی آن در شیء Room، مساوی true است، اما chekbox، علامت نخورده باقی می‌ماند. برای رفع این مشکل نیاز است ویژگی checked این المان را نیز به صورت زیر مقدار دهی کرد:
<input type="checkbox" @bind-value="Room.IsActive"
   checked="@(Room.IsActive? "cheked" : null)" />
در این حالت اگر اتاقی فعال باشد، مقدار ویژگی checked، به checked و در غیراینصورت به null تنظیم می‌شود. به این ترتیب مشکل عدم نمایش checkbox انتخاب شده در بار اول نمایش کامپوننت جاری، برطرف می‌شود.


اتصال خواص مدل‌ها به dropdown‌ها

اکنون می‌خواهیم مدل این مثال را کمی توسعه داده و خواص تو در تویی را به آن اضافه کنیم:
using System.Collections.Generic;

namespace BlazorServerSample.Models
{
    public class BlazorRoom
    {
        // ...

        public List<BlazorRoomProp> RoomProps { set; get; }
    }

    public class BlazorRoomProp
    {
        public int Id { set; get; }

        public string Name { set; get; }

        public string Value { set; get; }
    }
}
برای مثال یک اتاق می‌تواند ویژگی‌هایی مانند مساحت، تعداد نفرات مجاز و غیره را داشته باشد. هدف از ویژگی جدید RoomProps، تعیین لیست این نوع موارد است.
پس از این تعاریف، فیلد Room را به صورت زیر به روز رسانی می‌کنیم تا تعدادی از خواص اتاق را به همراه داشته باشد:
@code
{
    BlazorRoom Room = new BlazorRoom
    {
        Id = 1,
        Name = "Room 1",
        IsActive = true,
        Price = 499,
        RoomProps = new List<BlazorRoomProp>
        {
            new BlazorRoomProp
            {
                Id = 1, Name = "Sq Ft", Value = "100"
            },
            new BlazorRoomProp
            {
                Id = 2, Name = "Occupancy", Value = "3"
            }
        }
    };
}
در ادامه می‌خواهیم این خواص را در یک dropdown نمایش دهیم. همچنین با انتخاب یک خاصیت از دراپ‌داون، مقدار خاصیت انتخابی را در یک برچسب نیز به صورت پویا نمایش خواهیم داد:
<select @bind="SelectedRoomPropValue">
    @foreach (var prop in Room.RoomProps)
    {
        <option value="@prop.Value">@prop.Name</option>
    }
</select>
<span>The value of the selected room prop is: @SelectedRoomPropValue</span>

@code
{
    string SelectedRoomPropValue = "";
    // ...
همانطور که مشاهده می‌کنید، انجام یک چنین کاری با Blazor بسیار ساده‌است و نیازی به استفاده از جاوا اسکریپت و یا جی‌کوئری ندارد.
در اینجا یک فیلد را در قطعه کد برنامه تعریف کرده و به المان select متصل کرده‌ایم. هرگاه آیتمی در این دراپ داون انتخاب شود، این فیلد، مقدار آن آیتم انتخابی را خواهد داشت. در ادامه توسط یک حلقه‌ی foreach، تمام خواص یک اتاق را دریافت کرده و به صورت options‌های یک select استاندارد، نمایش می‌دهیم. در آخر نیز مقدار SelectedRoomPropValue را نمایش داده‌ایم که این مقدار به صورت پویا تغییر می‌کند:



تعریف لیستی از اتاق‌ها

عموما در یک برنامه‌ی واقعی، با یک تک اتاق کار نمی‌کنیم. به همین جهت در ادامه لیستی از اتاق‌ها را تعریف و مقدار دهی اولیه خواهیم کرد:
@code
{
    string SelectedRoomPropValue = "";

    List<BlazorRoom> Rooms = new List<BlazorRoom>();

    protected override void OnInitialized()
    {
        base.OnInitialized();

        Rooms.Add(new BlazorRoom
        {
            Id = 1,
            Name = "Room 1",
            IsActive = true,
            Price = 499,
            RoomProps = new List<BlazorRoomProp>
            {
                new BlazorRoomProp
                {
                    Id = 1, Name = "Sq Ft", Value = "100"
                },
                new BlazorRoomProp
                {
                    Id = 2, Name = "Occupancy", Value = "3"
                }
            }
        });

        Rooms.Add(new BlazorRoom
        {
            Id = 2,
            Name = "Room 2",
            IsActive = true,
            Price = 399,
            RoomProps = new List<BlazorRoomProp>
            {
                new BlazorRoomProp
                {
                    Id = 1, Name = "Sq Ft", Value = "250"
                },
                new BlazorRoomProp
                {
                    Id = 2, Name = "Occupancy", Value = "4"
                }
            }
        });
    }
}
در ابتدا فیلد Rooms تعریف شده که لیستی از BlazorRoomها است. در ادامه بجای مقدار دهی مستقیم آن در همان سطح قطعه کد، آن‌را در یک متد life-cycle کامپوننت جاری به نام OnInitialized که مخصوص این نوع مقدار دهی‌های اولیه است، مقدار دهی کرده‌ایم.


نمایش لیست قابل ویرایش اتاق‌ها

اکنون می‌خواهیم به عنوان تمرین 2، لیست جزئیات اتاق‌های تعریف شده را نمایش دهیم؛ با این شرط که نام و قیمت هر اتاق، قابل ویرایش باشد. همچنین خواص تعریف شده نیز به صورت ستون‌هایی مجزا، نمایش داده شوند. برای مثال اگر دو خاصیت در اینجا تعریف شده، 2 ستون اضافه‌تر نیز برای نمایش آن‌ها وجود داشته باشد. به علاوه از آنجائیکه می‌خواهیم اتصال دوطرفه را نیز آزمایش کنیم، نام و قیمت هر اتاق را نیز در پایین جدول، مجددا به صورت برچسب‌هایی نمایش خواهیم داد.


برای رسیدن به تصویر فوق می‌توان به صورت زیر عمل کرد:
<div class="border p-2 mt-3">
    <h2 class="text-info">Rooms List</h2>
    <table class="table table-dark">
        @foreach(var room in Rooms)
        {
            <tr>
                <td>
                    <input type="text" @bind-value="room.Name" @bind-value:event="oninput"/>
                </td>
                <td>
                    <input type="text" @bind-value="room.Price" @bind-value:event="oninput"/>
                </td>
                @foreach (var roomProp in room.RoomProps)
                {
                    <td>
                        @roomProp.Name, @roomProp.Value
                    </td>
                }
            </tr>
        }
    </table>

    @foreach(var room in Rooms)
    {
        <p>@room.Name's price is @room.Price.</p>
    }
</div>
در اینجا یک حلقه‌ی تو در تو را مشاهده می‌کنید. حلقه‌ی بیرونی، ردیف‌های جدول را که شامل نام و قیمت هر اتاق است، به صورت input-boxهای متصل به خواص متناظر با آن‌ها نمایش می‌دهد. سپس برای اینکه بتوانیم خواص هر ردیف را نیز نمایش دهیم، حلقه‌ی دومی را بر روی room.RoomProps تشکیل داده‌ایم.
هدف از foreach پس از جدول، نمایش تغییرات انجام شده‌ی در input-boxها است. برای مثال اگر نام یک ردیف را تغییر دادیم، چون یک اتصال دو طرفه برقرار است، خاصیت متناظر با آن به روز رسانی شده و بلافاصله در برچسب‌های ذیل جدول، منعکس می‌شود.


کدهای کامل این مطلب را از اینجا می‌توانید دریافت کنید: Blazor-5x-Part-04.zip
مطالب مشابه

نظرات

  • وحید نصیری در ۱۴۰۰/۰۱/۲۸ ۱۲:۴۹
    یک نکته تکمیلی: امکان انتقال کدهای #C یک کامپوننت، به یک فایل مجزای code behind نیز وجود دارد

    روال متداول کار با کامپوننت‌های Razor، قرار دادن کدهای #C مربوط به آن‌ها، در قسمت {}code@ همان فایل، با پسوند razor. است. می‌توان جهت بالا بردن قابلیت نگهداری کدهای کامپوننت‌ها، برخوردار شدن از intellisense بهتری و همچنین کاهش حجم فایل‌های razor. که در نهایت به خوانایی بیشتر و ساده‌تر آن‌ها منتهی می‌شود، قطعه‌ی {}code@ را به یک فایل سی‌شارپ مجزا منتقل کرد؛ با این شرایط و نکات خاص:
    - اگر برای مثال نام یک کامپوننت، login.razor است، فایل code behind آن باید با همان نام شروع شود و ختم به cs. شود؛ یعنی در این مثال باید دقیقا نام login.razor.cs را داشته باشد و محتوای ابتدایی آن اکنون به صورت زیر خواهد بود:
    namespace ProjectName.Folder1.Folder2
{
    public class Login
    {

    }
}
    - پس از آن، یک چنین قطعه کدی، کامپایل نخواهد شد؛ چون کامپوننت login.razor که در پوشه‌ی folder1/folder2 واقع شده‌است نیز توسط کامپایلر به یک چنین کلاسی ترجمه می‌شود. برای رفع این مشکل، باید کلاس را به صورت partial تعریف کرد تا کدهای آن جزئی از کدهای کامپوننت login.razor شوند:
    namespace ProjectName.Folder1.Folder2
{
    public partial class Login
    {

    }
}
    - اکنون جهت انتقال کدهای قطعه {}code@، فقط کافی است آن‌ها را انتخاب و cut کرده و سپس در بدنه‌ی کلاس فوق، paste کنیم. در این حالت نیازی نیست سطوح دسترسی قسمت‌های مختلف کد، مانند private و protected را تغییر داد و همه چیز مانند قبل خواهد بود.

    چند نکته:
    - سرویس‌هایی که با دایرکتیو inject@ تعریف می‌شوند، در اینجا به صورت زیر توسط Attributes تعریف خواهند شد:
    namespace ProjectName.Folder1.Folder2
{
    public partial class Login
    {
        [Inject]
        public NavigationManager NavigationManager { set; get; }

        // ...
    }
}
    - فایل سراسری Imports.razor_ که جهت تعریف فضاهای نام تکراری مورد استفاده قرار می‌گرفت، در اینجا کاربردی نداشته و نیاز است فضاهای نام را همانند کدهای متداول #C، در ابتدای فایل cs. جاری ذکر کرد.
    - جهت بهبود Intellisense متناظر با قابلیت‌های Blazor، بهتر است کلاس partial تعریف شده، از کلاس پایه ComponentBase نیز ارث بری کند:
    namespace ProjectName.Folder1.Folder2
{
    public partial class Login : ComponentBase
    {
        [Inject]
        public NavigationManager NavigationManager { set; get; }

        // ...
    }
}
  • وحید نصیری در ۱۴۰۰/۰۵/۲۵ ۸:۵۷
    یک نکته‌ی تکمیلی: روش تعریف data binding دو طرفه در کامپوننت‌ها
    در مطلب جاری، binding دو طرفه بررسی شد؛ که نکته‌ی مورد بحث آن، به ویژگی‌های استاندارد HTML مانند ویژگی value یک input استاندارد اختصاص داشت. اما اگر بخواهیم در کامپوننت‌های سفارشی خود، این binding دو طرفه را تعریف کنیم تا قابل اعمال به خواص و ویژگی‌های #C باشد (مانند bind-ProprtyName@)، روش کار به نحو دیگری است. نمونه‌ی آن کامپوننت استاندارد InputText خود Blazor است که در اینجا هم دارای bind-Value@ است؛ اما این Value (شروع شده‌ی با حروف بزرگ) یک خاصیت #C تعریف شده‌ی در کلاس InputText است و نه یک ویژگی استاندارد HTML که عموما با حروف کوچک شروع می‌شوند:
    <InputText @bind-Value="employee.FirstName" />
    برای رسیدن به bind-Value@ فوق، سه مرحله باید طی شود:
    الف) یک پارامتر عمومی به نام Value باید در کلاس کامپوننت جاری تعریف شود تا بتوان از طریق والد آن، مقداری را دریافت کرد (یک طرف binding به این نحو تشکیل می‌شود):
    [Parameter] public string Value { set; get; }
    ب) یک رویداد خاص Blazor، به نام EventCallback نیز باید اضافه شود تا به کامپوننت استفاده کننده‌ی از کامپوننت جاری، تغییرات را اطلاع رسانی کند (به این نحو است که این binding، دو طرفه می‌شود و تغییرات رخ‌داده‌ی در اینجا، به کامپوننت والد در برگیرنده‌ی آن، اطلاع رسانی می‌شود): 
    [Parameter] public EventCallback<string> ValueChanged { get; set; }
    نام آن هم ویژه‌است. یعنی حتما باید با نام پارامتر Value شروع شود (نام پارامتری که قرار است binding دو طرفه روی آن اعمال گردد) و حتما باید ختم به واژه‌ی Changed باشد. این الگوی استاندارد از این جهت مورد استفاده قرار می‌گیرد که در تعریف InputText فوق، چنین پارامتر و مقدار دهی را مشاهده نمی‌کنیم، اما ... در پشت صحنه توسط Blazor به صورت خودکار تشکیل شده و مدیریت می‌شود.

    نکته‌ی مهم: در اینجا بجای EventCallback، از Action هم می‌توان استفاده کرد: 
    [Parameter] public Action<string> ValueChanged { get; set; }
    تفاوت اصلی و مهم آن با EventCallback، در فراخوانی نشدن خودکار متد StateHasChanged، در پایان کار آن است. زمانیکه EventCallback ای فراخوانی می‌شود، Blazor به صورت خودکار در پایان کار آن، متد StateHasChanged را نیز فراخوانی می‌کند تا والد دربرگیرنده‌ی کامپوننت جاری، مجددا رندر شود (به همراه تمام کامپوننت‌های فرزند آن). اما <Action<T فاقد این درخواست خودکار رندر و به روز رسانی مجدد UI است.

    ج) برای فعالسازی اعتبارسنجی استاندارد فرم‌های Blazor، نیاز به خاصیت ویژه‌ی سومی نیز هست (که اختیاری است):
    [Parameter] public Expression<Func<string>> ValueExpression { get; set; }
    این خاصیت ویژه نیز باید با نام Value یا همان پارامتر تعریف شده، شروع شود و حتما باید ختم به واژه‌ی Expression شود. در مورد اعتبارسنجی‌ها در قسمت‌های بعدی بیشتر بحث خواهد شد. این پارامتر و مدیریت آن توسط خود Blazor صورت می‌گیرد و به ندرت توسط ما به صورت مستقیمی مقدار دهی خواهد شد؛ مگر اینکه بخواهیم کامپوننتی مانند InputText را سفارشی سازی کنیم.

    مرحله‌ی آخر این طراحی، فراخوانی پارامتر ValueChanged است تا به کامپوننت والد این تغییرات را اطلاع رسانی کنیم. روش استاندارد آن به صورت زیر است:
    private string _value;

[Parameter]
public string Value
{
   get => _value;
   set
   {
       var hasChanged = string.Equals(_value, value, StringComparison.Ordinal);
       if (hasChanged)
       {
           _value = value;

           if (ValueChanged.HasDelegate)
           {
              _ = ValueChanged.InvokeAsync(value);
           }
         }
    }
}
    در اینجا در قسمت set همان پارامتر Value ای که در قسمت الف تعریف کردیم، در صورت بروز تغییری نسبت به قبل، متد InvokeAsync پارامتر ValueChanged را فراخوانی می‌کنیم. تا همین اندازه برای اطلاع رسانی به والد کافی است؛ همچنین وجود مقایسه‌ی بین مقدار جدید و مقدار قبلی، برای کاهش تعداد بار به روز رسانی UI ضروری است. هر بار که ValueChanged.InvokeAsync فراخوانی می‌شود، والد کامپوننت جاری، یکبار دیگر UI را مجددا رندر خواهد کرد. بنابراین هر چقدر تعداد این رندرها کمتر باشد، کارآیی برنامه بهبود خواهد یافت.
    در این قطعه کد، بررسی ValueChanged.HasDelegate را هم مشاهده می‌کنید. زمانیکه پارامتر Value ای با طی سه مرحله‌ی فوق تعریف شد، قرار نیست حتما توسط bind-Value@ مورد استفاده قرار گیرد. می‌توان Value را به صورت یک طرفه هم مورد استفاده قرار داد. در این حالت دو پارامتر ب و ج دیگر توسط Blazor ایجاد و مقدار دهی نشده و رهگیری نخواهند شد. یعنی تعریف bind-Value@ در سمت والد، معادل سیم کشی خودکار به ValueChanged و ValueExpression از طرف Blazor است و تعریف دستی آن‌ها ضرورتی ندارد. اما می‌توان bind-Value@ را هم تعریف نکرد و فقط نوشت Value. در این حالت از تنظیمات ب و ج صرفنظر می‌شود. بنابراین ضروری است که بررسی کنیم آیا پارامتر ValueChanged واقعا متصل به روال رویدادگردانی شده‌است یا خیر. اگر خیر، نیازی به اطلاع رسانی و فراخوانی متد ValueChanged.InvokeAsync نیست.
    • وحید نصیری در ۱۴۰۱/۱۱/۰۲ ۱۰:۳۳
      ساده شدن «روش تعریف data binding دو طرفه در کامپوننت‌ها» در دات نت 7

      در نکته‌ی فوق، روش تعریف data binding دو طرفه را در کامپوننت‌ها بررسی کردیم. برای مثال اگر بخواهیم کامپوننت سفارشی ما دارای ویژگی bind-Value@ باشد، باید حداقل توسط دو پارامتر زیر پشتیبانی شود: 
      [Parameter] public string Value { set; get; }
[Parameter] public EventCallback<string> ValueChanged { get; set; }
      که در اینجا باید قسمت setter مربوط به خاصیت Value را هم بازنویسی کنیم و توسط آن، با فراخوانی ValueChanged.InvokeAsync، به استفاده کننده اطلاع دهیم که مقدار Value تغییر کرده‌است. این قسمت بازنویسی در دات نت 7 به صورت زیر قابل حذف شدن است (نام فرضی کامپوننت زیر، MyInput است): 
      <input @bind:get="Value" @bind:set="ValueChanged" />

@code {
    [Parameter]
    public TValue Value { get; set; }
    
    [Parameter]
    public EventCallback<TValue> ValueChanged { get; set; }
}
      در دات نت 7، دو binding modifier جدید bind:get و bind:set جهت تعریف ساده‌تر two-way data-binding اضافه شده‌اند که باید به همراه هم اضافه شوند. توسط bind:get، مقدار در حال تغییر و توسط bind:set، یک callback را که پس از تغییر این مقدار فراخوانی می‌شود، مشخص می‌کنیم و ... همین! پس از این تعاریف دیگر نیازی به بازنویسی قسمت set پارامتر Value مانند قبل نیست و اکنون می‌توان به bind-Value@ دو طرفه به صورت زیر دسترسی یافت:
      <MyInput @bind-Value="text" />

@code {
    string text = "Type something great!";
}
  • علی یگانه مقدم در ۱۴۰۱/۰۴/۰۷ ۱۸:۱۶
    به نظر میرسد خاصیت @bind-value:event  در کامپوننت InputText بررسی نمیشود. همچنین تگ‌های input بعد از اعتبارسنجی (عدم اعتبار) تغییر رنگی روی آن انجام نمی‌شود.
  • وحید نصیری در ۱۴۰۱/۱۰/۲۹ ۱۲:۱۲