‫ساخت DLLهای بومی ویندوز (WinAPI) با استفاده از NET Native AOT.

<Project Sdk="Microsoft.NET.Sdk">
    <PropertyGroup>
        <TargetFramework>net10.0</TargetFramework>
        <ImplicitUsings>enable</ImplicitUsings>
        
        <PublishAot>true</PublishAot>
        <NativeLib>Shared</NativeLib>
        <AllowUnsafeBlocks>true</AllowUnsafeBlocks>
    </PropertyGroup>
</Project>

• PublishAot: به کامپایلر اعلام می‌کند که کدها را به صورت پیش‌فرض به زبان ماشین (Ahead-of-Time) تبدیل کند.
• NativeLib: با مقداردهی Shared مشخص می‌کند که خروجی باید یک کتابخانه پویا (.dll در ویندوز) باشد، نه یک فایل اجرایی مستقل.
• AllowUnsafeBlocks: برای مدیریت اشاره‌گرها (Pointers) و کدهای ناامن که در تعاملات بومی (P/Invoke) اجتناب‌ناپذیر هستند، الزامی است.

using System.Runtime.InteropServices;

public static class NativeExports
{    
    [UnmanagedCallersOnly(EntryPoint = "AddNumbers", CallConvs = new[] { typeof(CallConvStdcall) })]
    public static int AddNumbers(int a, int b)
    {
        return a + b;
    }
}

نکته فنی: ویژگی UnmanagedCallersOnly به دات‌نت می‌گوید که این متد مستقیماً توسط کدهای غیرمدیریت‌شده (Unmanaged) صدا زده می‌شود. آرگومان CallConvs نوع قراردارد فراخوانی را روی CallConvStdcall (استاندارد WinAPI) تنظیم می‌کند که برای سازگاری کامل با کتابخانه‌های ویندوزی ضروری است.

# انتشار برای معماری ۶۴ بیتی ویندوز
dotnet publish -c Release -r win-x64

# انتشار برای معماری ۳۲ بیتی ویندوز
dotnet publish -c Release -r win-x86

[UnmanagedCallersOnly(EntryPoint = "TransformString", CallConvs = new[] { typeof(CallConvStdcall) })]
public static int TransformString(IntPtr inputPtr, IntPtr outputPtr, int outputBufferLength)
{
    // تبدیل اشاره‌گر ورودی به رشته دات‌نتی
    string inputStr = Marshal.PtrToStringAnsi(inputPtr) ?? string.Empty;

    if (outputPtr == IntPtr.Zero || outputBufferLength < 1)
        return 0; // بافر خروجی معتبر نیست

    // انجام عملیات روی رشته
    string result = "Processed: " + inputStr;

    // تبدیل رشته دات‌نت به بایت‌های ANSI
    byte[] resultBytes = System.Text.Encoding.ASCII.GetBytes(result);
    int bytesToCopy = Math.Min(resultBytes.Length, outputBufferLength - 1);

    // کپی کردن داده‌ها در بافر خروجی
    Marshal.Copy(resultBytes, 0, outputPtr, bytesToCopy);
    
    // قرار دادن کاراکتر انتهای رشته (Null-terminator)
    Marshal.WriteByte(outputPtr, bytesToCopy, 0);

    return bytesToCopy; // تعداد بایت‌های نوشته‌شده
}

[StructLayout(LayoutKind.Sequential, Pack = 1, CharSet = CharSet.Ansi)]
public struct EmployeeInfo
{
    public int Id;
    public double Salary;
    [MarshalAs(UnmanagedType.ByValTStr, SizeConst = 64)]
    public string Name;
}

public static class StructureProcessor
{
    [UnmanagedCallersOnly(EntryPoint = "ProcessEmployee", CallConvs = new[] { typeof(CallConvStdcall) })]
    public static int ProcessEmployee(IntPtr structPtr)
    {
        if (structPtr == IntPtr.Zero)
            return -1;

        // خواندن ساختار از اشاره‌گر حافظه
        var employee = Marshal.PtrToStructure<EmployeeInfo>(structPtr);

        // اعمال تغییرات بر روی داده‌ها
        employee.Id += 1000;
        employee.Salary += 500.50;
        employee.Name = "Updated: " + employee.Name;

        // بازنویسی ساختار تغییر یافته در همان آدرس حافظه
        Marshal.StructureToPtr(employee, structPtr, false);

        return 0; // موفقیت‌آمیز
    }
}

#include <windows.h>
#include <iostream>

// تعریف ساختار مطابق با چیدمان دات‌نت
#pragma pack(push, 1)
struct EmployeeInfo {
    int Id;
    double Salary;
    char Name[64];
};
#pragma pack(pop)

// تعریف امضای تابع موجود در DLL
typedef int(__stdcall* ProcessEmployeeFunc)(EmployeeInfo*);

int main() {
    // بارگذاری کتابخانه تولید شده توسط دات‌نت
    HMODULE hDll = LoadLibrary(TEXT("DotNetNativeLib.dll"));
    if (!hDll) {
        std::cout << "خطا در بارگذاری DLL" << std::endl;
        return 1;
    }

    // یافتن آدرس تابع
    ProcessEmployeeFunc ProcessEmployee = (ProcessEmployeeFunc)GetProcAddress(hDll, "ProcessEmployee");
    
    if (ProcessEmployee) {
        // مقداردهی اولیه ساختار
        EmployeeInfo emp = { 1, 2500.0, "Ali" };
        
        // فراخوانی تابع
        ProcessEmployee(&emp);

        // چاپ نتایج تغییر یافته توسط دات‌نت
        std::cout << "New ID: " << emp.Id << "\n";
        std::cout << "New Salary: " << emp.Salary << "\n";
        std::cout << "New Name: " << emp.Name << std::endl;
    }

    FreeLibrary(hDll);
    return 0;
}

• محدودیت‌های Trimming و انعکاس (Reflection): در حالت AOT، مکانیزم JIT وجود ندارد. این یعنی استفاده از رفتارهای پویا مانند Reflection، سیستم‌های تزریق وابستگی مفرط (Heavy DI) یا سریال‌سازی‌های مبتنی بر رفلکشن (مثل نسخه قدیمی NewtonSoft.Json) یا کار نخواهند کرد یا خروجی را به شدت حجیم می‌کنند. باید همواره از Source Generatorها استفاده شود.
• مدیریت حافظه (Garbage Collection): اگرچه شما خروجی Native می‌گیرید، اما بخش کوچکی از ران‌تایم دات‌نت (به نام GC اختصاصی AOT) همچنان درون DLL تعبیه می‌شود تا حافظه داخلی کدهای #C را مدیریت کند. با این حال، حافظه‌ای که از طریق IntPtr از برنامه کلاینت گرفته می‌شود، خارج از لایه نظارت GC است و مدیریت یا آزادسازی آن (Memory Management) همچنان بر عهده برنامه فراخوان خواهد بود.
• عدم پشتیبانی از سناریوهای پیچیده COM: برخلاف دات‌نت کلاسیک، Native AOT بستر پیش‌فرضی برای اکسپورت کردن مستقیم رابط‌های پیچیده COM یا آبجکت‌های پویا ندارد. واسط‌ها باید در پایین‌ترین سطح ارتباطی (توابع بومی C-Style) حفظ شوند.