‫چه زمان‌هایی بهتر است از new و یا تزریق وابستگی‌ها استفاده کنیم؟

public class OrderService
{
    private readonly Database _database;

    public OrderService()
    {
        _database = new Database();
    }

    public void ProcessOrder(Order order)
    {
        _database.SaveOrder(order);
    }
}

1. پیوند محکم (Tight Coupling): کلاس به یک پیاده‌سازی خاص از Database وابسته است، که تغییر آن (مثلاً به یک پایگاه داده دیگر) نیازمند تغییر کد کلاس است.
2. مشکل در تست‌پذیری: چون وابستگی درون کلاس ایجاد می‌شود، نمی‌توان به‌راحتی در تست‌های واحد (Unit Tests) از نسخه‌های جعلی (Mock) استفاده کرد.
3. عدم انعطاف‌پذیری: افزودن یا تغییر وابستگی‌ها معمولاً نیازمند بازنویسی بخش‌هایی از کد است.

public class OrderService
{
    private readonly IDatabase _database;

    public OrderService(IDatabase database)
    {
        _database = database ?? throw new ArgumentNullException(nameof(database));
    }

    public void ProcessOrder(Order order)
    {
        _database.SaveOrder(order);
    }
}

1. پیوند شل (Loose Coupling): با استفاده از رابط (Interface) به‌جای پیاده‌سازی خاص، کلاس از جزئیات پیاده‌سازی مستقل می‌شود.
2. تست‌پذیری بهتر: می‌توان به‌راحتی در تست‌ها از نسخه‌های جعلی استفاده کرد، مثلاً با ابزارهایی مثل Moq یا NSubstitute.
3. شفافیت وابستگی‌ها: سازنده به‌وضوح نشان می‌دهد که کلاس به چه وابستگی‌هایی نیاز دارد.
4. تضمین وجود وابستگی: با بررسی null در سازنده، از دسترسی به وابستگی‌های نامعتبر جلوگیری می‌شود.

• مدیریت وابستگی‌ها: در روش سنتی، کلاس کنترل کاملی بر ایجاد وابستگی‌ها دارد، اما این کنترل در پروژه‌های بزرگ می‌تواند به پیچیدگی منجر شود. تزریق وابستگی این مسئولیت را به یک ظرف (Container) مانند ASP.NET Core DI واگذار می‌کند، که مدیریت چرخه حیات اشیا را ساده‌تر می‌کند.
• انعطاف‌پذیری: تغییر یک وابستگی در روش سنتی نیازمند تغییر کد کلاس است، درحالی‌که در تزریق وابستگی، کافی است پیاده‌سازی جدیدی در ظرف (DI Container) ثبت شود.
• خوانایی کد: تزریق وابستگی وابستگی‌ها را صراحتاً در امضای سازنده نشان می‌دهد، که خواندن و درک کد را برای توسعه‌دهندگان دیگر آسان‌تر می‌کند.
• کارایی: ایجاد دستی اشیا در سازنده ممکن است در پروژه‌های کوچک سریع‌تر باشد، اما در پروژه‌های بزرگ، مدیریت خودکار وابستگی‌ها توسط ظرف DI کارایی بیشتری دارد.

1. پیچیدگی پروژه: در پروژه‌های کوچک با تعداد محدودی وابستگی ثابت، استفاده از سازنده‌های سنتی می‌تواند ساده‌تر باشد. اما در پروژه‌های بزرگ NET.، تزریق وابستگی استانداردی برای مدیریت پیچیدگی است.
2. نیاز به تست‌پذیری: اگر تست‌های واحد بخش مهمی از فرآیند توسعه شما هستند، تزریق وابستگی به دلیل امکان استفاده از نسخه‌های جعلی، انتخاب بهتری است.
3. نیاز به تغییرپذیری: اگر احتمال تغییر پیاده‌سازی وابستگی‌ها (مثلاً تغییر از SQL Server به MongoDB) وجود دارد، تزریق وابستگی انعطاف بیشتری فراهم می‌کند.
4. وضوح طراحی: تزریق وابستگی به طراحی‌هایی منجر می‌شود که اصول SOLID (به‌ویژه اصل وارونگی وابستگی یا Dependency Inversion) را بهتر رعایت می‌کنند.

• استفاده از رابط‌ها: همیشه از رابط‌ها به‌جای کلاس‌های مشخص برای تعریف وابستگی‌ها استفاده کنید. این کار پیوند شل را تضمین می‌کند.
• مدیریت چرخه حیات: در ASP.NET Core، وابستگی‌ها می‌توانند به‌صورت موقتی (Transient)، محدود به حوزه (Scoped) یا تک‌نمونه (Singleton) ثبت شوند. انتخاب درست چرخه حیات از مشکلات عملکردی جلوگیری می‌کند.
• بررسی null: در سازنده، همیشه ورودی‌ها را برای null بررسی کنید تا از خطاهای زمان اجرا جلوگیری شود.
• اجتناب از تزریق بیش‌ازحد: اگر سازنده شما تعداد زیادی پارامتر دارد، ممکن است نشانه‌ای از نقض اصل مسئولیت واحد (Single Responsibility Principle) باشد. در این موارد، بازطراحی کلاس یا استفاده از الگوهایی مثل Facade می‌تواند مفید باشد.

public interface IDatabase
{
    void SaveOrder(Order order);
}

public class SqlDatabase : IDatabase
{
    public void SaveOrder(Order order)
    {
        // منطق ذخیره در SQL Server
    }
}

public class Startup
{
    public void ConfigureServices(IServiceCollection services)
    {
        services.AddScoped<IDatabase, SqlDatabase>();
    }
}

• پیچیدگی اولیه: برای توسعه‌دهندگان تازه‌کار، درک مفهوم ظرف DI و تنظیمات آن ممکن است دشوار باشد.
• وابستگی به فریم‌ورک: در NET.، استفاده از DI معمولاً با فریم‌ورک‌هایی مثل ASP.NET Core گره خورده است، که ممکن است در پروژه‌های غیروب محدودیت ایجاد کند.
• خطاهای زمان اجرا: اگر وابستگی‌ها به‌درستی ثبت نشوند، خطاها ممکن است تا زمان اجرا ظاهر نشوند.