این مقاله به بررسی یک الگوی تکراری در توسعه نرمافزار میپردازد که در آن تغییرات، ظاهری از آزادی ایجاد میکنند اما در واقع سختگیری را به مکانهایی منتقل میکنند که حقیقت در آنجا ساکن است. نویسنده این الگو را در سه مورد مشاهده کرده است: جایگزینی زبانهای پویا با سیستمهای نوع ایستا، جایگزینی برنامهنویسی شدید با توسعه مرحلهای، و اکنون، ظهور هوش مصنوعی مولد. در هر مورد، روشهای جدید به جای وعدههای ساختگی، بر بازخورد و صحت قابل اجرا تمرکز میکنند. به عنوان مثال، در زبانهای پویا، سیستم نوع به جای اعلام، از طریق رفتار و تستها به دست میآید. برنامهنویسی شدید با مکانیسمهای کمتحملتری مانند توسعه مبتنی بر تست و ادغام مداوم جایگزین شد. نویسنده هشدار میدهد که با هوش مصنوعی مولد نیز همین الگو در حال تکرار شدن است و خطر از بین رفتن نظم و انضباط در صورت تبدیل شدن آن به یک برند و آیینگرایی وجود دارد.
مشاهده مطلب اصلی