نویسنده در این مقاله تصمیم گرفته است که به طور کامل از استفاده از APIها در پروژههای جانبی خود دست بکشد. این تصمیم به دلیل موانع موجود در دسترسی به APIها، به ویژه در پروژههایی که به دادههای خاصی نیاز دارند، اتخاذ شده است. او معتقد است که در دوران وب 2.0، دسترسی به APIها آسانتر بود و اکنون این روند تغییر کرده است.
نویسنده بر این باور است که وابستگی به APIهای شخص ثالث میتواند منجر به ناامیدی و از بین رفتن انرژی شود. به همین دلیل، او تصمیم گرفته است که فقط بر روی ایدههایی تمرکز کند که میتوانند بدون نیاز به API یا با استفاده از دادههای تولید شده توسط خود، پیادهسازی شوند. این رویکرد به او کمک میکند تا از اتلاف وقت و انرژی در پروژههایی که به دلیل عدم دسترسی به دادهها یا محدودیتهای API، قابل اجرا نیستند، جلوگیری کند.
او همچنین به خطرات مرتبط با استفاده از OAuth و APIهای شخص ثالث اشاره میکند، از جمله محدودیتهای نرخ درخواست، عدم وجود نقاط پایانی کامل و خطر قطع دسترسی به API. نویسنده معتقد است که این خطرات میتوانند منجر به از دست دادن کنترل بر برنامه و وابستگی بیش از حد به پلتفرم شخص ثالث شوند. به همین دلیل، او توصیه میکند که توسعهدهندگان به دنبال راههایی برای ایجاد برنامههای مستقل و خودکفا باشند.
در نهایت، نویسنده پیشنهاد میکند که توسعهدهندگان به جای تمرکز بر پروژههایی که به API نیاز دارند، به ایدههایی مانند توسعه بازیهای ویدیویی یا نوشتن داستانهای علمی تخیلی بپردازند. او معتقد است که این نوع پروژهها میتوانند فرصتهای بیشتری برای خلاقیت و نوآوری فراهم کنند و در عین حال، وابستگی به APIهای شخص ثالث را کاهش دهند. این تغییر رویکرد میتواند به توسعهدهندگان کمک کند تا پروژههای بیشتری را به پایان برسانند و از اتلاف وقت و انرژی در پروژههای غیرقابل اجرا جلوگیری کنند.
مشاهده مطلب اصلی