مارتین فاولر در مقالهای به بررسی مشکل استفاده بیش از حد از پررنگ کردن در نوشتههای فنی و تجاری پرداخته است. او معتقد است که استفاده مداوم از این روش برای تاکید، اثرگذاری آن را کاهش میدهد و در نهایت بیفایده میشود. نویسندگان اغلب از پررنگ کردن، ایتالیک، حروف بزرگ و خطکش برای تاکید استفاده میکنند، اما فاولر تاکید میکند که پررنگ کردن بیش از حد، کیفیت تفکر زیربنایی را زیر سوال میبرد.
فاولر پیشنهاد میکند که به جای استفاده مداوم از پررنگ کردن، از ایتالیک به عنوان یک روش ظریفتر برای تاکید استفاده شود. او توضیح میدهد که ایتالیک به طور ناگهانی به چشم نمیخورد و در جریان متن به طور طبیعیتر ادغام میشود. با این حال، او تاکید میکند که حتی استفاده از ایتالیک نیز باید به ندرت انجام شود تا تاثیرگذاری آن حفظ شود.
نویسنده همچنین به اهمیت استفاده از پررنگ کردن برای عناوین اشاره میکند، زیرا این کار به خواننده کمک میکند تا در یک سند طولانیتر، بخشهای مورد نظر خود را به راحتی پیدا کند. او پیشنهاد میکند که از پررنگ کردن برای برجسته کردن کلمات ناآشنا در هنگام توضیح آنها نیز استفاده شود، همانطور که از گیاراتانو و رایلی الهام گرفته است. این روش به خواننده کمک میکند تا در صورت مشاهده مجدد آن کلمه، به راحتی به توضیح قبلی مراجعه کند.
در نهایت، فاولر توصیه میکند که به جای استفاده از پررنگ کردن برای تاکید بر جملات مهم، از کادرهای جداگانه (callouts) استفاده شود. این کادربندیها میتوانند به طور موثرتری توجه خواننده را جلب کنند و امکان استفاده از کلمات متفاوتی را فراهم میکنند که در متن اصلی استفاده نشدهاند. او معتقد است که اثربخشی هر نوع تاکید، به طور معکوس با میزان استفاده از آن مرتبط است.
مشاهده مطلب اصلی