‫بررسی استفاده از Primary Constructors در تزریق وابستگی در C#

استفاده از Primary Constructors که از نسخه C# 12 برای کلاس‌ها و ساختارها معرفی شد، روشی کارآمد برای کاهش کدهای تکراری (Boilerplate) در کلاس‌های سرویس ASP.NET Core فراهم می‌کند. این قابلیت به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا وابستگی‌های مورد نیاز خود را مستقیماً در تعریف کلاس اعلام کرده و بدون نیاز به تعریف فیلدهای private readonly یا بدنه سازنده، از آن‌ها استفاده کنند.
با وجود مزایای این ویژگی در افزایش خوانایی کد، یک نکته فنی مهم وجود دارد که توسعه‌دهندگان باید به آن توجه کنند. در حالت عادی، پارامترهای Primary Constructor به صورت فیلدهای readonly در نظر گرفته نمی‌شوند و امکان تغییر مقدار آن‌ها در بدنه کلاس وجود دارد که می‌تواند منجر به رفتارهای ناخواسته شود.
برای حفظ امنیت و تضمین تغییرناپذیری (Immutability)، توصیه می‌شود در صورت نیاز به محافظت از وابستگی‌ها، پارامترها را به صورت صریح به فیلدهای private readonly اختصاص دهید. این رویکرد ترکیبی، ضمن حفظ مزایای سینتکس جدید، از خطاهای احتمالی ناشی از تغییر مقادیر در طول چرخه حیات سرویس جلوگیری می‌کند.