‫اعضای گسترش‌دهنده در C# 14: ارتقاء کتابخانه‌های پُلی‌فیل (Polyfill)

public async Task Sample()
{
    var process = Process.Start("sample.exe");

#if NET6_0_OR_GREATER
    // API جدید
    await process.WaitForExitAsync();
#else
    // API قدیمی
    process.WaitForExit();
#endif
}

• انواع جدید (کلاس‌ها، اینترفیس‌ها، ساختارها، Enumها) را تعریف کنند.
• متدهای نمونه (Instance Methods) جدید را از طریق متدهای گسترش‌دهنده (Extension Methods) اضافه کنند.

public void ProcessData(string data)
{
    // API تمیز و مدرن
    ArgumentNullException.ThrowIfNull(data); 

    // ادامه پردازش داده...
}

// تعریف اعضای گسترش‌دهنده برای ArgumentNullException
static class PolyfillExtensions
{
    extension(ArgumentNullException)
    {
        // متد ایستای گسترش‌دهنده
        public static void ThrowIfNull(
            [NotNull] object? argument, 
            [CallerArgumentExpression(nameof(argument))] string? paramName = null)
        {
            if (argument is null)
                throw new ArgumentNullException(paramName);
        }
    }
}

💡 نکته: اعضای گسترش‌دهنده نه تنها برای پُلی‌فیل‌ها، بلکه در سناریوهایی که می‌خواهید برای افزایش خوانایی دامنه خاص (Domain-Specific Readability) به یک نوع عمومی (Type) قابلیت‌های جدیدی اضافه کنید، بسیار کاربردی هستند. مثلاً، تعریف یک ویژگی گسترش‌دهنده برای دسترسی ساده‌تر به یک عضو داخلی پیچیده در یک Struct سیستمی.

• تجربه‌ی پُلی‌فیل کامل‌تر: می‌توانیم APIهای جدید را با حفظ امضای اصلی‌شان (چه نمونه‌ای و چه ایستا) به فریم‌ورک‌های هدف قدیمی‌تر برگردانیم.
• کاهش چشمگیر دستورات #if: با استفاده از کتابخانه‌های پُلی‌فیل مدرن، می‌توانیم کدی تمیزتر، قابل نگهداری‌تر و یکپارچه‌تر بنویسیم که از APIهای جدید در تمامی نسخه‌های پشتیبانی‌شده استفاده می‌کند.