این مقاله به بررسی مشکل هزینههای بالای ابزارهای مشاهدهپذیری میپردازد و نشان میدهد که پس از یک دهه، این مشکل نه تنها حل نشده، بلکه بدتر شده است. نویسنده با بررسی تجربیات خود و دیگران، به این نتیجه میرسد که فروشندگان ابزار مشاهدهپذیری به جای کمک به مشتریان برای کاهش هزینهها، به دنبال منافع خود هستند. سوال اصلی که مطرح میشود این است که چه مقدار از دادههای مشاهدهپذیری، دادههای زائد هستند؟ نویسنده معتقد است که پاسخ به این سوال میتواند به کاهش هزینهها و بهبود کارایی کمک کند، اما فروشندگان ابزار مشاهدهپذیری تمایلی به پاسخ دادن به این سوال ندارند. این موضوع باعث ایجاد یک وضعیت "بازنده-بازنده" برای مهندسان و شرکتها شده است، زیرا آنها مجبورند هزینههای گزافی را بپردازند و در عین حال، از کارایی ابزارهای خود راضی نیستند.
مشاهده مطلب اصلی